Chojna

Chojna (hist. Chojnica, niem. Königsberg in der Neumark) – miasto w północno-zachodniej Polsce, w woj. zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Chojna.

Według danych z 31 grudnia 2009 roku, miasto miało 7398 mieszkańców.

Przez Chojnę przepływa rzeka Rurzyca, która jest prawym dopływem Odry.

Położenie

Według danych z 1 stycznia 2009 powierzchnia miasta wynosi 12,12 km².

W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. szczecińskiego.

Dzielnice miasta stanowią: Barnkowo, Bocieniec, Kipica, Osowo, Szarka, Wkrzany, Żurawiny.

Demografia

Struktura demograficzna mieszkańców Chojny wg danych z 31 grudnia 2007:

• Stopa bezrobocia: 8,1% (2006)
  

Historia miasta

Początki osadnictwa

W X- XII wieku istniał w okolicach dzisiejszego rynku gród, który posiadał dogodną lokalizację na granicy Brandenburgii i Pomorza rządzonego przez Piastów. Po roku 1200 osada otrzymała z rąk księcia Barnima I magdeburskie prawa miejskie.

Czasy brandenburskie

W roku 1244 po raz pierwszy w dokumentach użyto nazwy Konigesberge. W 1267 roku biskupi brandenburscy zwolnili "terra Konigesberge" z podatków handlowych i rzemieślniczych, co wywołało rozwój miasta tak, że zostało ono tymczasową stolicą Nowej Marchii. W 1282 w dokumentach pojawia się wzmianka o parafii kościoła Najświętszej Marii Panny, a w 1290 o funduszach na budowę klasztoru augustianów. Od 1310 do 1329 roku wzrasta znaczenie ekonomiczne Chojny, miasto otrzymuje kolejne przywileje dotyczące handlu, a w 1320 roku rozpoczyna się budowa ratusza. Towary są sprowadzane i wysyłane poprzez żeglugę na rzece Rurzycy i nią do Odry. W XIII i XIV wieku miasto zostaje otoczone murami miejskimi z trzema bramami (Świecka, Barnkowska i rozebrana w XIX wiek wieku Mostowa) i kilkoma wieżami – czatowniami. Od 1402 do 1454 roku Chojna znajdowała się pod wpływami państwa zakonu krzyżackiego, a następnie powróciła pod wpływy Brandenburgii. W tym okresie wybudowano Kościół Mariacki, a wcześniej, około 1410 powstał nowy ratusz.